این سالها متوجه موضوع شده امهوش مصنوعی و دوقلوهای دیجیتال در شکل گیری سردبیشتر و بیشتر در بحث های تولیدی ظاهر می شود. در نگاه اول، به نظر می رسد یکی دیگر از ترکیب واژه های رایج Industry 4.0 باشد. اما وقتی واقعاً به آنچه در طبقه مغازه میگذرد نگاه میکنید، بههیچوجه انتزاعی نیست-مشکلاتی را حل میکند که مهندسان برای مدت طولانی با آنها دست و پنجه نرم میکنند: فرسودگی ابزار، کیفیت ناپایدار، چرخههای راهاندازی طولانی، و خرابی غیرمنتظره دستگاه.
شکلدهی سرد خود یک فرآیند نسبتاً کارآمد است. به جای برش فلز مانند ماشین کاری، مواد را در دمای اتاق تحت فشار بالا تغییر شکل می دهد. آن را در همه جا در قطعات خودرو، بست ها و قطعات فلزی دقیق پیدا خواهید کرد.
این فرآیند کارآمد است، اما به طرز شگفت آوری حساس است. تغییرات کوچک در دسته مواد، شرایط روانکاری یا سایش ابزار می تواند به سرعت منجر به نقص شود. بخش ناامید کننده این است که این مسائل همیشه بلافاصله ظاهر نمی شوند. در بسیاری از کارخانهها، مهندسان هنوز به شدت به تجربه، بررسیهای بصری و آزمایشهای مکرر متکی هستند. تا حدی کار می کند، اما زمانی که حجم تولید افزایش می یابد، همیشه پایدار یا مقیاس پذیر نیست.
جایی که دوقلوهای دیجیتال واقعاً چیزها را تغییر می دهند
اینجاست که فناوری دوقلو دیجیتال شروع به معنا می کند.
یک دوقلو دیجیتال اساساً همتای مجازی یک ماشین یا فرآیند واقعی است. در شکل دهی سرد، می تواند نشان دهنده ماشین پرس، راه اندازی ابزار، رفتار مواد و حتی تغییرات تنش یا دما در طول شکل دهی باشد. اما تفاوت اصلی با شبیه سازی سنتی این است که ثابت نمی ماند. بر اساس دادههای تولید واقعی بهروزرسانی میشود، بنابراین مدل مجازی به تدریج با آنچه که در خط تولید اتفاق میافتد همسو میماند.
در عمل، کمتر شبیه یک ابزار شبیهسازی است و بیشتر شبیه «آینه» فرآیند کارخانه است.
وقتی هوش مصنوعی اضافه می شود چه اتفاقی می افتد
هنگامی که هوش مصنوعی در کنار آن معرفی شد، سیستم بسیار فعال تر می شود.
طبق آنچه من دیده ام، مدل های یادگیری ماشین به ویژه در یافتن الگوهای پنهان در داده های تولید تاریخی خوب هستند. الگوهایی که ممکن است اپراتورها اصلا متوجه آنها نشوند. برای مثال، افزایش جزئی ارتعاش در مرحله خاصی از چرخه پرس ممکن است در ابتدا مهم به نظر نرسد. اما با گذشت زمان، سیستم ممکن است یاد بگیرد که این معمولاً با سایش شتابدهی ابزار چند روز بعد مرتبط است.
به جای منتظر ماندن برای از کار افتادن ابزار، سیستم می تواند آن را زودتر پرچم گذاری کند. گاهی اوقات تعمیر و نگهداری را پیشنهاد می کند. در مواقع دیگر ممکن است تنظیم پارامترهای فرآیند را توصیه کند. در هر صورت، تغییر از واکنش به پیش بینی است.

بهینهسازی فرآیند، آزمون-و- کمتر میشود
به طور سنتی، پارامترهایی مانند نیروی پرس، سرعت و روانکاری بر اساس تجربه تنظیم می شوند. مهندسان آنها را به تدریج تنظیم می کنند، اغلب از طریق آزمایش های مکرر تا زمانی که خروجی تثبیت شود. کار میکند، اما زمان میبرد-و میتوان مقدار زیادی از مواد را در طول تنظیم هدر داد.
با دوقلوهای دیجیتالی{0}}که با هوش مصنوعی هدایت میشوند، وضعیت کاملاً متفاوت است. شما می توانید هزاران ترکیب پارامتر را به طور مجازی قبل از اجرای یک دسته تولید واقعی آزمایش کنید. این به تنهایی مقدار زیادی از-آزمایش-و-در سایت را کاهش میدهد.
در برخی موارد، همچنین به ماشینها اجازه میدهد تا بدون افزایش نرخ عیب، به پنجره عملکرد بهینه خود نزدیکتر عمل کنند. دستیابی به این چیزی تنها با تنظیم دستی دشوار است.
کنترل کیفیت به بالادست تغییر می کند
بازرسی کیفیت پس از تولید انجام می شد. شما قطعه رو درست کن بعد چک کن که خوبه یا نه.
اما اکنون، با دادههای حسگر ترکیب شده با مدلهای دوقلوی دیجیتال، پیشبینی کیفیت در واقع میتواند در طول فرآیند شکلگیری اتفاق بیفتد. منحنیهای نیرو، سیگنالهای صوتی، دمای قالب{1}}این سیگنالها پیوسته به سیستم وارد میشوند.
وقتی چیزی شروع به دور شدن از الگوی مورد انتظار می کند، سیستم می تواند آن را زود تشخیص دهد. در برخی موارد حتی می تواند احتمال عیوب را قبل از شکل گیری کامل قطعه پیش بینی کند. این بدان معناست که قطعات ضایعات کمتر و مواد هدر رفته کمتر، که در تولید با حجم-بسیار بسیار مهم است.
واقعیت: وصل نیست-و-
البته این بدان معنا نیست که این فناوری به راحتی قابل پیاده سازی است.
یکی از بزرگترین مشکلات کیفیت داده ها است. محیطهای شکلدهی سرد-به معنای واقعی و دیجیتالی دارای نویز هستند. سنسورها همیشه سیگنالهای تمیزی تولید نمیکنند و ماشینهای قدیمیتر معمولاً در وهله اول سیستمهای مناسبی برای جمعآوری دادهها ندارند.
همچنین مشکل ادغام وجود دارد. بسیاری از ماشین های قدیمی هرگز برای "گفتگو" با پلتفرم های مدرن هوش مصنوعی طراحی نشده اند. اتصال آنها به یک سیستم داده یکپارچه می تواند تلاش بیشتری نسبت به ساخت خود مدل هوش مصنوعی داشته باشد.
بنابراین در حالی که این مفهوم زیبا به نظر می رسد، کار پایه اغلب سخت ترین بخش است.
مسیر هنوز بسیار روشن است
حتی با وجود این چالش ها، مسیر توسعه به سختی از دست می رود. همانطور که کارخانه های بیشتری به سمت صنعت 4.0 حرکت می کنند، دوقلوهای دیجیتال همراه با هوش مصنوعی به تدریج از پروژه های آزمایشی به ابزارهای عملی تغییر می کنند.
طرز فکر نیز در حال تغییر است. به جای رفع مشکلات پس از وقوع، تولیدکنندگان به طور فزاینده ای سعی می کنند تا قبل از وقوع آن ها را پیش بینی و از آنها جلوگیری کنند.
و در درازمدت، من فکر نمیکنم بزرگترین ارزش فقط کاهش هزینه یا بهبود کارایی باشد. این چیزی عمیق تر است-درک خود فرآیند شکل دهی سرد با وضوح بسیار بالاتر.
زمانی که شبیهسازی، دادههای تولید در زمان واقعی و یادگیری هوش مصنوعی یک حلقه بسته را تشکیل میدهند، شکاف بین طراحی و ساخت شروع به کاهش میکند. در صنعتی که حتی پیشرفتهای کوچک در دقت، زمان بهروزرسانی، یا نرخ ضایعات میتواند به تأثیر مالی قابل توجهی تبدیل شود، این تغییر فقط مفید نیست- بلکه تحولآفرین است.
